دریای محبتی که غرقم کرد.....

  ميدانيد من در اين حال چه فکر ميکنم؟

  فکر ميکنم خداونددر آن بالادرکارخانه آفرينش خود

 چه انسانهايی را ميسازد نميدانم وقتی خداوندشما را با من

 روبرو ساخت چه فکر ميکرد؟

 تو مرا از حريم ظلمت و گنگ نجات دادی.

تو هستی که با خنده هايم ميخندی و با گريه هايم ميگريی.

 تو هستی که به حرفهايم گوش ميدهی و عمق وجودم را 

 درک ميکنی .

 تو هستی که وقتی خطا ميکنم سرزنشم ميکنی .

 تو هستی که به من آرامش ميدهی .

 تنها تو از شادی من لذت ميبری.

 تو هستی که وجودم را پر از عشق ميکنی .

 تنها تو به قصه هايم گوش ميدهی.

 تنها تو به من باور زندگی دادی.

 تو دوست داشتنی ترين من هستی.

 نه نه هرگز از پيش من نرو.