دریای محبتی که غرقم کرد.....

تو تنها باش و من تنهاي تنها

كه دارم وقت تنهايي سخن ها

مراد دل ز تنهايي برايد

كه طبعم شعر تنهايي سرايد

پريشاني كشم از جمع ياران

غمم خوشتر بود از غمگساران

به تنهايي خدا را ديده ام من

گلي از باغ عشقش چيده ام من

در گلزار جان را باز كردم

چو مرغي از قفس پرواز كردم

به تنهايي مرا تنها مپندار

كه تنهايي بود هنگام ديدار

نماز خلوتم را صد قنوت است

كلام شعر تنهايي سكوت است

تو تنها باش و من تنهاي تنها

كه دارم وقت تنهايي سخن ها

جهان خويش را از ما جدا كن

مرا در دشت تنهايي رها كن

اين شعر زيبا از من نيست اما شاعرش حرف دل من رو زده برای همين گذاشتمش

اينجا تا شما هم بخونيد شايد حرف دل خيلی از شماها باشه ...